* کوفته، خسته.
* از انواع و اقسام حشرات تا حیوانات کوچک از قبل موش و مار و بقیه.

پ.ن.1: مثلاً کنکور دادیم ها!! دریغ از یه دونه ساندیس!! البته خداییش حق هم دارن، سی ساله دارن ساندیس میدن آخرشم داوطلبین محترم بعد از اینکه قبول میشن به جای اینکه پاکت ساندیسو بندازن تو سطل زباله میرن هر چی سطل زباله دم دستشونه آتیش میزنن!! خب منم باشم سر عقل میام دیگه! میرم ساندیسو به کسی میدم که به دردم بخوره لااقل!!
پ.ن.2: یارو که قبل از شروع امتحان قرآن می‌خوند سورۀ حمدو به سبک راجر واترز تلاوت کرد! صد رحمت به محسن نامجو!! 30% معلوماتمون پرید!!
پ.ن.3: گوینده محترم سالن هم انگار که هویج قورت داده بود، نهایت استعدادشو به کار گرفت که داوطلبین محترم برای شادی روح بعضیا و سلامتی بعضیای دیگه صلوات بفرستن ولی اگه شما از دیوار چیزی شنیدین ما هم از داوطلبین محترم صلوات شنیدیم! البته یه صداهای گنگ و نامفهومی از دوردست‌ها میومد، ولی ما که نفهمیدیم چی گفتن! لابد صلوات بوده دیگه.

این چند جمله اولین کامنت من بود برای کاوه، 18 فروردین 1387، اون روزا کاوه به مناسبت 10 فروردین، شصت و یکمین سالروز اعدام قاضی محمد و یارانش یه عکس از مزار پیشوا گذاشته بود و زیرش نوشته بود: “جاوید باد نام و گرامی باد یاد پیشوا قاضی محمد و یاران سر به دارش”. من اونوقتا تازه ئاشیه‌وا رو درست کرده بودم، دو سه ماهی می‌شد، سنگر آرزوهام… اتفاقی کاوه رو پیدا کرده بودم، نمی‌شناختمش، ولی آرزوهامون ما رو به هم رسونده بود، آره… اگه اون روزا چوارچرا راوی فداکاری پیشوا بود امروز، پراو سربلند، به نمایندگی از تمام کوههای سر به فلک کشیده سرزمینم راوی فداکاری و آزادگی کاوه و کاوه‌های کردستانه… حتی اگه پشت میله‌های زندان باشن.

چهارشنبه بعدازظهر که خبر دستگیری کاوه رو شنیدم جا خوردم،  در یک آن یه احساسی از تعجب و تأسف و تنفر بهم دست داد، از خودم پرسیدم چرا کاوه؟ چرا؟ چه سؤال مضحکی! پس کی؟ انگار همه منتظر بودیم که این خبرو بشنویم، هاج و واج مونده بودم که تعجب کنم یا نه… قبل از اینکه بین این دوتا یکی رو انتخاب کنم متأسف شدم، متنفر شدم. ولی چکار می‌تونستم بکنم؟ کاری از دستم بر نمیومد… کلافه بودم، اصلاً نمی‌تونستم ذهنمو متمرکز کنم که حداقل چیزی بنویسم، چیزی بگم….. اسم کاوه رو تو ذهنم مرور کردم… تقریباً نزدیک دو سال بود که از طریق گفته‌ها و نوشته‌هاش می شناختمش ولی تا امروز هم نتونسته بودم اونو از نزدیک ملاقات کنم، نمی‌دونم چرا، شاید قسمت نبوده، شایدم هر چیز دیگه…. دوباره مرور می‌کنم… دو سال، دو سال بود که همیشه به وبلاگش سر زده بودم، بعضی وقتا کمتر می‌نوشت، بعضی وقتا هم با انگیزه، این هفته‌های آخر که وبلاگ جدیدشو مرتب آپ می‌کرد هر روز بهش سر می‌زدم، تازه به پیوندای وبلاگ جدید خودم اضافه‌ش کرده بودم، دیگه کم کم به گزارشای حقوق بشری کاوه که هر هفته با صدای خودش از نوروز تی‌وی پخش می‌شد عادت کرده بودم، هرچند شنیدن این همه بی عدالتی خیلی برام خوشایند نبود، ولی لحن گرم و امیدوار کاوه بهم انگیزه می‌داد، امیدوارم می‌کرد… انگار اسم کاوه نمادی از همه بچه‌های گمنام کرماشان شده بود که مثل خودش فکر می‌کردن، انگار از زبان همه ما حرف می‌زد، انگار خود ما بود… ولی یه دفه همه چی به هم ریخت…. نمی‌دونم، نمی‌دونم کی این هفته اسم کاوه رو می‌ذاره اول گزارش هفتگی حقوق بشر کردستان و اونو برای کاک حشمت و تماشاوانانی نوروز تی‌وی می‌خونه… کاوه… حتماً فکرشم نمی‌کردی اسمت از آخر گزارشا این هفته بیاد اول گزارش…  ولی مطمئن باش که تنها نیستی؛ فقط خدا کنه خیلی تنهامون نذاری، ما همه منتظرتیم پسر… خدا کنه زود برگردی و دیگه هیچوقت هم مجبور نباشی از این همه بی‌عدالتی گزارش تهیه کنی… تو کاوه بودنتو به همه ثابت کردی، حالا دیگه نوبت تاریخه که سنت خودشو به تو اثبات کنه….

به خه‌ڵکی عاله‌می سه‌لماندووه تاریخی ئازادی
ده‌بێ زاڵم له سه‌ر تێکۆشه‌ران به‌رداته‌وه ده‌ستان….

شهر خاموش من آن روح بهارانت کو؟
شور و شیدایی انبوه هَزارانت کو؟
می‌خزد در رگ هر برگ تو خوناب خزان
نکهت صبحدم و بوی بهارانت کو؟
کوی و بازار تو میدان سپاه دشمن
شیهۀ اسب و هیاهوی سوارانت کو؟
زیر سرنیزۀ تاتار چه حالی داری؟
دل پولادوش شیر شکارانت کو؟
سوت و کور است شب و میکده‌ها خاموش‌اند
نعره و اربده باده گسارانت کو؟
چهره‌ها درهم و دل‌ها همه بیگانه ز هم
روز پیوند و صفای دل یارانت کو؟
آسمانت همه جا، سقفِ یکی زندان است
روشنای سحر این شب تارانت کو؟

ـ شفیعی کدکنی ـ

شما پیروزید، عربده شان از ترس است
مسعود بهنود

ما عاشقان فوتبال بودیم فرقی نداشت که هوشنگ ابتهاج شاعر بزرگ بود یا داوود رشیدی هنرمند نامدار، وقتی هم می رفتیم امجدیه سی چهل نفر بودیم و زنده یاد محمد بوقی شعارها را می آورد و به تصویب می رساند و جایمان هم مشخص بود سمت چپ جایگاه. اما دوستان نزدیکی داشتیم که از این عشق ما به ضربه های سر همایون بهزادی و پاهای طلائی شیری و بازی به هم ریزی حسین کلانی هیچ نمی دانستند، از قدرت پای قلیچ خبر نداشتند. از شادی ما شاد می شدند اما دل به آن نمی دادند و مشغول کار خود بودند.
مهندس فیروز اسفندیاری آرشیتکت سرشناس از جمله اینان بود که از راز دلبستگی ما به فوتبال سر نمی آورد اما ناگزیر بود فریادهای ما را بشنود و داد و قال های ما را تحمل کند. تا سرانجام او هم به جمع پیوست و به جمع تماشاگران مسابقات [البته از طریق تلویزیون] اضافه شد. منتها وقت تماشای بازی یک سئوال همیشگی وجود داشت و هرگز پاسخی برای آن یافته نشد. هر وقت که یک بازیکن توپی به عقب می فرستاد، برای دفاع خودی و یا حتی دروازه بان خودی، مهندس فریاد می زد این چرا حواسش نیست باید توپ را به طرف دیگر شوت کند. ما لب می گزیدیم و گاهگاه توضیح می دادیم که هم مربی می داند و هم بازیکن که دروازه کدام طرف است اما… مهندس فریاد می زند اما ندارد توپ را باید بیندازد به طرف دروازه حریف…
این هفته حرص می خوردیم و باز هفته بعد همین بساط بود. ما بالاخره هم نتوانستیم به مهندس برسانیم که گاهی تیم باید توپ را به عقب بفرستد، گاهی در عرض زمین بازی را وسعت دهد، همیشه به سمت هدف رفتن عاقلانه و میسر نیست.
چند سالی است خبر ندارم آیا مهندس اسفندیاری بالاخره موافقت کرده است با خط میانی تیم که گاهی توپ را به دفاع برسانند و گاهی بدهند به دروازه بان خودی یا هنوز فکر می کند الا و لله باید توپ رو به دروازه حریف شوت شود.
و این حکایت دوستان ماست که دیروز با انتشار خبر گفته های کروبی درباره دولت احمدی نژاد و مسوولیت هایش براشفته شدند که ای فغان ناموس جنبش سبز از دست رفت. برخی همان ها بودند که با بیانیه هفدهم مهندس موسوی [و تحلیل اولیه محسن رضائی] هم به همین فغان افتاده بودند. انگار تیم فوتبال جنبش سبز تعهد داده که هیچ گاه هیچ تدبیری به کار نیاورد، هیچ نقشه ای نداشته باشد.
سیاست دنیای پیچیده ای است، پیچیده تر از فوتبال و پیچیده تر از هر علم دیگری، از همین رو برخی ام العلومش گفته اند. در این دنیای پیچیده و پر از خدعه و توطئه نمی توان با دلی آسان گیر و بدون نقشه و هدف، بی استراتژی و تاکتیک حرکت کرد. در این دنیا برای همفکران چاره ای نیست جز آن که به مربی و اجزائی از مدیریت اعتماد کنند. این نظم بازی است. می باید از تماشاگران ثابت قدم تیم های بزرگی مانند منچستر یونایتد یا پرسپولیس بیاموزیم که گاه قصه دق می کنند اما حاضر نیستند بد مربی تیم شان و بد تیمشان گفته شود. البته لحظاتی هم هست که هواداران از مربی بر می گردند و در همه جای دنیا معمول چنین است که اول شعار می دهند، بعد یک پلاکاردی بلند می کنند. آن گاه مربی باید توضیح بدهد. البته همه این ها منوط به پیروزی است.
همصدا شدن با کیهان که با شادمانی خبر داده “کوچه بن بست بود دنده عقب گرفتند” شایسته سبز ها نیست. این ها تظاهرات کسانی است که بازی را به شما باخته اند. دستاوردهایتان را به این آسانی نفروشید. و حالا که چنین شد بگذارید یک لمحه ای برایتان از خرمی بهار بگویم.
با همه گروگان ها که در زندان دارید. با داغی که از کشته شدن ندا و سهراب و محسن و بچه ها در دل هاست، با همه ظاهر خشن و پیروزمند که می گیرند، با صد و چهل سال حبسی که روی کاغذ به گروه اهل صلاح و قلم دادند، عدالت را به سخره گرفتند، با آن که بسیاری از سران و پشتوانه ها را از خود رنجاندند، با وجود آن دلهره که در دلمان افتاد که مبادا شما سبزها را هم مانند خود به خشونت کشانده باشند اما در مقابل پایداری نماینده ها و منتخبانتان کم آوردند. به هزار روایت شکست خورده اند. شکست خورده اند چون نگاه کنید هیچ لبخندی به رویشان زده نمی شود. شکست خورده اند چون شب ها راحت نمی خوابند. به میهمانی نمی روند، با وحشت همخانه شده اند، به جشنواره غمزده فجر نگاه کنید که هرگز چنین وضعیتی نداشته، نگاه کنید که دستگاه پوپولیستی که مغرور به حضور میلیونی مردم در سفرهای استانی بود جرات خارج شدن از مجموعه پاستور را ندارد. آن از هنر، از اقتصاد، از روابطشان به روحانیت یکی نوری همدانی دارند، نگاه کنید به وضعیت ورزش و فرار ورزشکاران. توجه کنید که در خانواده سران حتی سران جناح راست چه می گذرد. افتخارشان این بود که دنیا از ما همکاری خواسته اما امروز به جائی جز گویان و سرزمین های دیکتاتور زده گذرشان نیست. حتی خودشان هم به بلوف هایشان باور ندارند، پای صحبت عقلایشان بنشیند می خندند. همان رحیم مشائی که چون استخوانی در گلوی دستگاه احمدی نژاد مانده تنها کسی است که رسم مردمداری می داند و با چه بذل و بخشش و کوششی توانسته دو یا سه هنرمند را ملاقات کند یا به پاستور بکشاند. به ماتمسرای فرهنگستان ها نگاه کنید، به حرف های ضد و نقیض و درهمشان. طنز را از همین رو تعطیل کرده اند. باری تنها و تنها سرمایه اش همان است که آقای کروبی گفت [حکم تنفیذ رهبر]
گوش کنید به متلک های نهان در گفته های صفارهرندی و غلامحسین الهام. بشنوید اشارات صف کسانی که توسط احمدی نژاد با نهایت بی احترامی رانده شدند [لاریجانی، دانش جعفری، فرهاد رهبر، پورمحمدی، اژه ای، حتی دکتر لنکرانی] و عنایت داشته باشید که این ها به عدد بیش از این ها هستند و بی شمارند اما یا به احترام رهبر و یا از بغض اصلاح طلبان خود را هوادار دولت نشان می دهند. در نهان اگر مهندس موسوی و مهدی کروبی از صحنه کنار بروند و یا فرضا وضعیت موجود را پذیرفته بگیرند، این دولت کیست که نداند سه ماه ماندنی نیست.
در چنین شرایطی اگر کسی مانند مهدی کروبی توپ را به دفاع خودی داد تا آرایش تیم را مطابق شرایط روز کند تعجبی نباید داشت. نمی دانم چرا برخی برای تحلیل و برای نقد و برای خشم گرفتن و راندن این همه عجله دارند. اینک این صدای از قلعه شادمانان است. روزی که روزش شد نام تک تک عزیزان جوان را که جان در این راه دادند بزرگ می داریم. ما وفاداریم. مقتدایمان دکتر مصدق وقتی سرطان تنشان را گرفته بود و دربار مرحمت کرد و اجازه خروج از کشور داد، وقتی دکتر غلامحسین خان پسرش بر بالین او رفت و مژده داد که بیمارستانی در سویس رزرو شده “نزدیک همان آسایشگاه که دخترتان خدیجه در سکوت سال هاست چشم انتظارتان است” این را هم گفت که مصدق را به رفتن و معالجه و خلاص شدن از درد سرطان تشویق کرده باشد، اما فریاد پدر شنید که گفت “مگر غلام ساواکی شده ای، من می خواهم همین جا کنار شهیدان سی تیر دفن شوم. این ها آرزو دارند من خارج باشم و خارج بمیرم. این آرزو را به دلشان می گذارم آن گذرنامه را پاره کن.”
روزی نه دیر و نه دور، گذرنامه هایمان را پاره خواهیم کرد. نشان خواهیم داد که خشونت را از آنان نگرفتیم اما مهربانی را به آنان آموختیم. شرمسارشان خواهیم کرد و لذت انصاف و بخشایش را به آن ها خواهیم چشاند. آن روز داغ خشم و کین را بر دلشان خواهیم گذاشت. بدخواهان را هم مطابق حقوق انسانی و به رای قاضی نه به رای کور خیابانی کیفر خواهیم داد. عشق خواهیم فروخت سر هر کوچه، گلدانی خواهیم کاشت. یاوه گویان و قلم به مزدان را شرمسار آدمی خود خواهیم کرد. گوش کنید به صدای بانوی سبز. صدای آسمانی عدل و آزادی را بشنوید.

“سوگند یاد می‌کنم به قرآن کریم، به سرزمین ملت کورد و به پرچم پرافتخاری که در اهتزاز است، تا آخرین قطرۀ خون، در راه آزادی و کامرانی ملت کورد، از هیچ کوششی فروگذار نکنم. از رهبری جمهوری کوردستان بر خود می‌بالم و مساعی خود را جهت وصول به اهداف ملت کورد به کار خواهم بست”

و با این سوگندِ پیشوا قاضی محمد در 64 سال پیش، بیش از یک قرن مبارزات مردم کورد در گوشه گوشه سرزمین کوردستان، از درسیم تا بارزان و از دیاربکر تا هورامان به ثمر نشست و اینبار ارادۀ آزادی، در روح شهری به نام مهاباد متجلی شد و اهتزاز پرچم خورشید نشان کوردستان، نام میدان “چوارچرا” و روز”2رێبه‌ندان” را تا ابد در تاریخ کوردستان جاودانه کرد.
شاید خیلی از شما تا حالا نام جمهوری کوردستان رو هم نشنیده باشین و شاید بعضیام که شنیده باشن بگن این سرزمین آرزوهای تو 11 ماه بیشتر عمر نکرد و بیشتر از پنج درصد خاک کوردستان رو هم شامل نمی‌شد…. شاید بگین ای بابا! جمهوری کوردستانی که با پشتیبانی ارتش سرخ شوروی به وجود اومد و با پیمان شکنی همون شوروی هم سقوط کرد دیگه اینقد قلم فرسایی نمی‌خواد…. و یا بخواین بگین جمهوری کوردستان فقط یه خیانت بود و هدفش جدا کردن کوردستان از ایران بوده…. از این حرفا زیاد شنیدم…
اما شما نمی‌دونین… من هیچکدوم از این حرفا برام اهمیتی نداره، برام مهم نیست کسی چی فکر می‌کنه، اهمیتی نمیدم هدف از جمهوری کوردستان تجزیه طلبی بوده یا نه… که چی؟؟ حالا مگه کوردا با بقیۀ مردم دنیا چه فرقی دارن که نباید حاکمیت سرزمین خودشونو بخوان؟؟ هر کوردی که به کورد بودن خودش ایمان داشته باشه به کوردستان هم ایمان داره…. من اصلا به این چیزا فکر نمی‌کنم…
منی که نزدیک به 40 سال بعد از اون روز به دنیا اومدم، تولد آرزوها و اراده‌هایی سالها این‌سوتر از اون روز، و کیلومترها آن‌سوتر از اون شهر برام از همه چیز زیباتره…. من اگه امروز به 64 سال پیش در چنین روزی فکر می‌کنم دیدن، خواستن و بودن برام قابل تأمله نه سؤالا و حرفایی که اساس طرحشون معادلۀ هزینه ـ فایده‌س و نه حقیقت…. جمهوری کوردستان برای من فرزند یک پیونده، پیوندی که در اون عهد بسته شده بود “به ملت کورد خیانت نکنیم”، “برای کسب آزادی بکوشیم”، “تمام مردان و زنان کورد را برادران و خواهران خود بدانیم” … برای همینم زنده‌س و خۆشه‌ویست چونکه فرزند یه عشق واقعی بود…

اما امروز… 64 سال این‌سوتر از اون روز و کیلومترها آن‌سوتر از اون شهر، من همچنان امیدوارم، امیدوارم شاید یک بار برای همیشه تو این سرزمین یاد بگیریم که میشه دسته جمعی هم پرواز کرد، که میشه تا ابد باهم باشیم، میشه همین امروز دوباره سوگند یاد کنیم به آزادی، به سرزمینی که متعلق به همه ماس، نه یه گروه خاص، سوگند یاد کنیم به پرچمی که افتخار همه ما باشه که تا اونجایی که از دستمون بر میاد در راه آزادی و کامرانی هر کس که تو هر گوشۀ این کشوره از هیچ کوششی فروگذار نکنیم. و از با هم بودن بر خود ببالیم و مساعی خود را جهت وصول به اهدافی که هنوزم داریم به خاطرش قربانی میدیم به کار ببندیم و مطمئن باشیم از این پیوند فرزندی به دنیا میاد که نه فقط برای ایران، که برای تمام جهان خۆشه‌ویست خواهد بود…. به امید آن روز.

“… ناسیونالیست‌های صهیونیست خاورمیانه که در گرو تفکر پان‌عربیسم انگلیسی قرار دارند، سعی دارند که خلیج فارس را خلیج عربی بنامند..”

بیت:
شکر شکن شوند همه طوطیان پارلمان
زین قند نـوروزی که در جریــــــده می‌رود

البته ایشون همچنین خاطرنشان کردند:
“علی‌رغم اینکه ایران(بخوانید جمهوری اسلامی) همواره حامی همه مظلومان مسلمان(بخوانید تروریست‌های بنیادگرا) به ویژه اعراب مظلوم(حماس و حزب الله) بوده است، اما آنجا که بحث تاریخ کهن ایران(تاریخ ستمشاهی) پیش می‌آید، کشور و یکپارچگی آن را تحت لوای اسلام(منظورشون از اول همون اسلام بود، ببخشید که گفتن ایران) بر همه چیز مقدم می‌دانیم و لذا معتقدیم که به‌صورت جد باید از این مسئله پشتیبانی کرد و قدمی عقب‌نشینی جایز نیست(تکبیر!).”
ما که نفهمیدیم این قسمت که جناب نوروزی خاطر نشان کردن اصلاً چه ربطی به خلیج فارس داشت؟ بیشتر به تشریح سیاست‌های داخلی و خارجی جمهوری اسلامی شباهت داشت تا چیز دیگه!! تازه اگه ایشون(بخوانید همشون) یکپارچگی تحت لوای اسلام براشون بر همه چیز مقدمه دیگه چرا اینقد اصرار دارن که بگن خلیج فارس؟ خب بگن خلیج عربی که خدایی نکرده در وحدت امت اسلام خدچه‌ای وارد نشه و به خاطر لغو این بازیام کشور متحمل بیش از 100 میلیارد تومن خسارت نشه. البته ما هم میدونیم پول چرک کف دسته، یه وقتی فکر نکنین می‌خوام کنس بازی در بیارما!! اصلاً فدای سر نوروزی جون! مهم اینه که این موجودات ناشناخته (ناسیونالیست‌های صهیونیست و الی آخر….) به اهداف شوم خودشون در جهت چپ و راست و بالا و پایین نرسیدن.

16 مارس 1988 که علی حسن المجید دستور داد شهر حلبچه رو با گازهای شیمیایی بمباران کنن شاید هیچ وقت فکر نمی‌کرد که 21سال و 10ماه و 3روز دیگه به جرم نسل‌کشی و جنایت علیه بشریت به اعدام محکوم میشه؛ اما بی‌شک می‌دونست که با این دستورش موجب مرگ هزاران انسان بی‌گناه میشه. پنج هزار نفر از مردم بی‌دفاع شهر حلبچه در کمتر از چند دقیقه قتل‌عام و بیش از هفت هزار نفر هم مجبور شدن و یا مجبورن که تا آخر عمرشون با عوارض و بیماریهای ناشی از این گازهای شیمیایی زندگی کنن.
بله… علی حسن المجید، معروف به علی شیمیایی امروز به اعدام محکوم شد، اما واقعاً طناب دار حق چند نفر از این همه انسانو می‌تونه از علی شیمیایی بگیره؟ شاید فقط مرهمی باشه بر بیش از 21 سال تألم و اندوه ناشی از این فاجعه برای ملت کورد و عبرتی باشه برای کسانی که هنوزم برای رسیدن به اهداف خودشون از هیچ وسیله‌ای فروگذار نیستن؛ گرچه امید چندانی نیست.

…سپاس بۆ ئه‌و دیاریه‌ی
که به کۆمه‌ڵ
سه‌ر له به‌ێانی رۆژی 1988/3/16
له رێگه‌ی به‌غاوه
بۆ گوڵ و کۆتر و مناڵ و شێعری کوردستانتان
ناردبوو….

ـ شیرکو بیکس ـ

نشریه پرتو سخن (وابسته به تشکیلات استاد مصباح یزدی):
“حروف کلمه امروز در لوگوی روزنامه تهران امروز همراه با تغییرات معناداری به گونه‌ای روی هم سوار شده‌اند که شکل زنی را در حال رقص به خود گرفته است. از جمله تغییرات ایجاد شده می‌شود به موارد زیر اشاره کرد:
1. انتهای حرف “ر” در این کلمه به گونه‌ای تغییر کرده است که شکل پای زنی را در حال رقص به خود گرفته است.
2. انتهای حروف “و” و “ز” هم دستکاری شده تا بیشتر شکل دست به خود بگیرد.
3. نزدیک شدن نقطه حرف “ز” به خود حرف هم شکل سر را تداعی می‌کند، در حالی که به صورت طبیعی جای نقطه آنجا نیست و موارد دیگر که انتشار آن صحیح نیست”
نشریه پرتو سخن در پایان از مدیران وزارت ارشاد خواسته است که با تذکر به روزنامه تهران امروز، مدیران این روزنامه را به تغییر لوگو ملزم کند.

خداییش دیگه اصلاً حسشو ندارم که بیام بگم ببینید چی بودیم و چی شدیم، 6 هزار سال هنر و تمدن این کشور رو نگاه کنین و الان ببینین کیا اداره امور مملکتو به دست گرفتن یا از ذهن مریض و منحرف و عقده‌ای اینجور آدمایی که متأسفانه به وفور در تمامی ارکان مملکت حضور دارن براتون قلم فرسایی کنم یا بخوام از تایپوگرافی برای نویسندگان پرتو سخن بحث کنم یا انواع سبک‌های خوشنویسی رو توضیح بدم….. وللش.. بی‌خی!! بهتره نه خودمو خسته کنم و نه شما رو حرص بدم. فقط می‌خوام چند تا از این آرم‌ها و لوگوها پایین بذارم و ببینیم اگه این عوامل نشریه پرتوسخن اونا رو ببینن چی برداشت می‌کنن، باشه؟

1. آرم کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان

الف) یه خانم تقریباً برهنه با گوشای دراز که داره کنار ساحل حموم آفتاب می‌گیره.
ب) یه نفر ضد انقلاب که داره شعارای ساختار شکنانه میده.
ج) یه حلزون و یه سنجاقک که مشغول ….. هستن.
د) رژیم اشغالگر قدس (اسرائیل).

2.آرم محصولات غذایی یک و یک

الف) آرم برنامه مسابقه محله.
ب) دو.
ج) رونوشت نامه محرمانه وزارت اطلاعات به فدراسیون فوتبال مبنی بر نتیجه بازی آینده تیم‌های استقلال و پرسپولیس.
د) آنجلینا جولی و براد پیت قبل از تولد سوری.

3. آرم کمپانی خودرو سازی بنز

الف) انرژی هسته‌ای، حق مسلم ماست.
ب) هیتلر روحت شاد، خودت خیلی باحال بودی ولی این فرزندان ناخلفت راه مقدستو ادامه ندادن.
ج) سایپا.
د) تصویر برهنه قسمتی از اندام میانی یک انسان مؤنث که سر و ته شده.

4. شهر ما خانه ما

الف) یه جاسوس خود فروخته که داره اسناد طبقه بندی شده رو برای جاسوس بعدی تو سطل زباله میذاره.
ب) تصویر یکی از عوامل و سردسته‌های اغتشاشات اخیر که داره یه سطل زباله رو آتیش میزنه.
ج) یه دختر جوان با لباس‌های مبتذل غربی در حال خرید تو فروشگاه شهروند.
د) همه موارد.

5. نشان نوشته‌ی نوشابه کوکا کولا

ـ در مورد این نشان وهن آمیز به مقدسات مسلمانان، چونکه عقلا و قدمای قوم به اندازه کافی ابراز نظر کردن نشریه پرتو سخن خودشو قاطی بزرگترا نمی‌کنه. ولی به جهت اثبات وفاداری خود به انقلاب : مرگ بر آمریکا.

6. برند لاکوست

الف) استاد در حال ایراد خطابه به زبان انگلیسی.
ب) دخالت در امور داخلی جمهوری اسلامی.
ج) شایعاتی مبنی بر پیوستن یکی از چهره‌های تندرو جریان اصولگرا به جنبش سبز.
د) راز بقا.

7. نشان شرکت سازنده CPUهای AMD

الف) حاج آقا طائب.
ب) سردار نقدی.
ج) آقا مجتبی.
د) باباش.

8. به نظر شما اگه عوامل نشریه پرتو سخن هیلاری داف رو از نزدیک ببینن چه اتفاقی می‌افته؟

الف) ~99%$01001Epol_t//^Ds968*~
ب) حیدر حیدر …. ایوالله حزب الله.
ج) ساندیس.
د) سؤال بعدی.

خب، حالا بریم سراغ وبلاگ جدیدمون…
1. از راه یه فیلــ…ــترشکن وارد http://wordpress.com بشین. اگه فیلــ..ـترشکن نداشته باشین می‌تونین وارد صفحه اصلی وردپرس شین و یا اگه اکانت داشته باشین وارد وبلاگتون شین، اما متأسفانه به محض اینکه sign up now رو کلیک می‌کنین با پیغام آشنای فیلــ..ـتریگ مواجه می‌شین!! بنابراین اگه می‌خواین شما هم یه اکانت داشته باشین حتماً باید از راه فیلــ ..ـترشکن وارد شین. اگه فیلــ…ـترشکن ندارین می‌تونین از این استفاده کنین: http://12aug.free4r.com امیدوارم فیلـ فیلـ نشده باشه!! بعد از ورود به صفحه اصلی سایت مطابق شکل زیر دکمه sign up now رو کلیک کنین.

2. در مرحله دوم مثل تصویری که پایین مشاهده می‌کنین یه صفحه باز میشه که نام کاربری، پسورد و آدرس ایمیل از شما می‌خواد. توجه داشته باشین که username یا نام کاربری مثل بلاگفا آدرس سایت شما نمیشه، بلکه تو وبلاگ فقط به صورت اسم نویسنده ظاهر میشه. مثلاً: ژانویه 10, 2010 با rouzhyar. نام کاربری شما می‌تونه از حروف فارسی یا لاتین درست شده باشه. من خودم وقتی وبلاگمو درست کردم اینو نمی‌دونستم واسه همین الان نام کاربریم به حروف لاتینه ): فقط دقت کنین که نام کاربری بعد از این مرحله دیگه به هیچ وجه قابل تغییر نیست، پس حواستون جمع باشه. بعد از اینکه پسورد و تکرار پسورد رو وارد کردین نوبت به وارد کردن آدرس ایمیل میرسه، اینجا هم باید حواستون باشه که حتماً آدرس درست و معتبر بدین، آخه بعد از این مرحله یه کد به ایمیلتون فرستاده میشه که مراحل بعدی رو باید از طریق اون کد ادامه بدین. بعد از وارد کردن مشخصات، گزینه I have read and agree… باید تیک بخوره. از بین دو گزینه آخر هم دقت کنین که گزینه Gimme a blog باید انتخاب شه. پیش فرض خود وردپرس هم همینه. اگه هنوزم مشکلی دارین می‌تونین به شکل زیر یه نگاه بندازین. دست آخر هم دکمه next رو که بزنین این مرحله تموم میشه و دوباره به صفحه اصلی وردپرس برمی‌گردین و چند مین بعد یه کد به ایمیلی که داده بودین فرستاده میشه و از طریق اون باید مراحل بعدی رو ادامه بدین.

3. متأسفانه انگار این فیلـ فیلـ شکنایی که من دارم از این مرحله جلوتر نمی‌رن ): یعنی این ثبت نام اولیه انگار به دست وردپرس اصلاً نمی‌رسه که کد ادامه ثبت نام رو به ایمیلم بفرسته ): به خدا چندبار هم امتحان کردم ولی فایده نداشت. فقط امیدوارم که شما پروکـسی های بهتری داشته باشین که مثل من نشین. ولی اگه از این مرحله عبور کنین و کد ادامه ثبت نام به ایمیلتون فرستاده شه بقیه‌ش خیلی راحته، اونجا دیگه می‌تونین با خیال راحت زبان فارسی رو انتخاب کنین و بعد از انتخاب آدرس وبلاگ، نام وبلاگ ، انتخاب پوسته و بقیه تنظیمات معمولی صاحب یه وبلاگ سبز تو وردپرس شین. راستی، آدرس یه سایتی رو براتون می‌ذارم که اگه بازم مشکلی براتون پیش اومد یه سری هم به اونجا بزنین: http://shomaha.ir